آرشیو دسته:

منت گذاشتن

در این دسته درباره گناه زبانی، اجتماعی منت گذاشتن و پیرامون آن بحث می‌شود. مقصود ما از منت این است که شخص خوبی و احسان خود را به رخ شخص احسان شده بکشد.

در اصطلاح قرآنی دو نوع منت وجود دارد که یکی مثبت و دیگری منفی است. منت مثبت یا فعلی تحقق إنعام و احسان در خارج به صورت فعلی و حقیقی است. مثلاً وقتی شخصی به دیگری نعمت زیاد و ارزشمندی بدهد. می‌گویند: فلانی بر فلانی منت گذاشت. لذا این قسم از منت، نه تنها قبیح نیست بلکه پسندیده نیز می‌باشد و منت‌های خداوند بر بندگان نیز از این قسم می‌باشند «لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَی الْمُؤْمِنِین…خداوند بر مؤمنان منت نهاد (نعمت بزرگی بخشید)»(آل عمران آیه ۱۶۴)

منت منفی یا همان منت قولی که بحث ما درباره آن است یعنی به اظهار نمودن نعمت سابق و به رخ کشیدن آن به صورت زبانی که از نظر قرآن امری قبیح بوده و از آن نهی شده است؛ زیرا اولاً منافات با اخلاص و تقرب داشته و ثانیاً بندگان در انعام استقلال ندارند؛ بلکه تفضّل و توفیقی است که خداوند به آنان عنایت فرموده و ثالثاً آنچه بخشیده، از خود او نیست، بلکه از آنِ خداست و از سویی موجب تحقیر و شرمندگی طرف مقابل شده و ثوابان را ضایع می‌کند. در مَثَل گویند: «المنّة تهدم الضّیعة» (منّت خوبی را از بین می‌برد).

«لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذَىٰ؛ صدقات خود را به سبب منّت و آزار تباه نسازید» (سوره بقره 264)

آفت سخن دروغ است

  پیامبر خدا صلى الله عليه و آله: آفتِ زيركى غرور است و آفت شجاعتْ تجاوز و آفت بخشندگى منّت و آفت زيبايى تكبّر و آفت عبادتْ سستى و آفت سخن دروغ و آفت علمْ فراموشى و آفت بردبارى سبكسرى (سفاهت) و آفت بزرگ زادگى فخر فروشى و آفت سخاوت، زياده روى است. آفةُ الظَّرْفِ الصَّلَفُ، و آفةُ الشَّجاعة البغيُ، و آفةُ السَّماحةِ المَنُّ، و آفةُ الجَمالِ الخُيَلاءُ، و آفةُ العِبادةِ الفَتْرةُ، و آفةُ الحديثِ الكِذبُ، و آفةُ العلمِ النِّسْيانُ، و آفةُ الحِلمِ السَّفَهُ، و آفةُ الحَسَبِ الفَخْرُ، و آفة الجُودِ السَّرَفُ. كنز…

محروم از بوی بهشت: منت گذار

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: جبرئيل علیه السلام به من خبر داد كه بوى‏ بهشت‏ از فاصله هزار سال به مشام مى‏رسد؛ ولى منّت گذار  بوى‏ بهشت‏ را استشمام نخواهد‏كرد أخبَرَني جَبرئيلُ عليه السلام أنّ رِيحَ الجَنّةِ يُوجَدُ مِن مَسيرَةِ ألفِ عامٍ، ما يَجِدُها مَنّانٌ. معاني الأخبار: 330/ 1.

کسی که همه اعمال خیرش تباه است: زن منت گذار

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اگر همه طلا و نقره‏هاى روى زمين را زن، به خانه شوهرش ببَرَد، سپس روزى از روزها بر سر او بزند و بگويد: «تو كيستى؟ اين دارايى، مال من است»، اعمالش بر باد مى‏رود، اگر چه از عابدترين مردمان باشد، مگر آن كه توبه كند و از سخنش برگردد و از شوهرش پوزش بخواهد. لَو أنَّ جَميعَ ما فِي الأَرضِ مِن ذَهَبٍ وفِضَّةٍ حَمَلَتهُ المَرأَةُ إلى بَيتِ زَوجِها، ثُمَّ ضَرَبَت عَلى رَأسِ زَوجِها يَوما مِنَ الأَيّامِ، تَقولُ: «مَن أنتَ؟ إنَّمَا المالُ مالي»، حَبِطَ عَمَلُها ولَو كانَت مِن أعبَدِ النّاسِ، إلّا أن…

منّت، آفتِ صدقه

ممكن است یك شخصی ، در راه خدا و برای خدا به فقیر مستحقی صدقه بدهد و صدقه او هم مورد قبول درگاه حق واقع شود اما بعدا آن را با منت گذاشتن بر او و یا با نوعی آزار روحی دیگر، نیست و نابود گرداند و تباه سازد . قرآن كریم می‏فرماید : « یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذى » (بقره / 264) . " ای كسانی كه ایمان آورده‏اید صدقات خویشتن را با منت نهادن و آزار رساندن باطل نكنید " . چو با صدقه منّت گذارى به کَس تو را این چنین بذل و انفاق بس‏ گناهش ز اجرش بود بیشتر مزن بر دل…

باطل شدن صدقه با منت، اذیت و ریاء

ریاکاران و انفاق کنندگانى که منّت مى نهند، بهره و ثمره اى از کار خود به دست نمى آورند. همان گونه که یک کشاورز که بر زمین سخت و سنگى بذرافشانى مى کند، هم بذرش را از دست مى دهد و هم تلاش بى حاصل مى کند، انفاق هاى ریاکارانه و پرمنّت نیز، نه تنها ثوابى عاید انفاق کننده نمى کند، بلکه مال انفاق شده را نیز از بین مى برد. خداوند متعال در این باره می فرمایند: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ لاَ تُبْطِلُواْ صَدَقَاتِکُم بِالْمَنِّ وَ الأذَى کَالَّذِی یُنفِقُ مَالَهُ رِئَاء النَّاسِ وَ لاَ یُؤْمِنُ بِاللّهِ وَ الْیَوْمِ الآخِرِ…

آیا پاداش ده برابر، براى انجام هرکار نیک است؟

سؤال: آیا پاداش ده برابر، براى انجام هرکار نیک است؟ پاسخ: قرآن مى‏فرماید: «مَن جاءَ بالحَسنَة فلهُ عَشر أمثالها» (انعام/160) هر کس کار شایسته‏‌اى بیاورد، ده برابر پاداش دارد. آنچه مهم است آوردن کار شایسته به قیامت است، نه انجام آن در دنیا. رساندن جنس به مقصد ارزش دارد، ولى اگر جنسى را در وسط راه از بین بردیم، ارزشى ندارد. بسیارى از کارهاى به ظاهر نیک دچار آفاتى مى‏شود که به مقصد نمى‏‎رسد: یا در آغاز، کار را با ریا و خودنمایى شروع مى‏کنیم و هدف الهى نداریم، یا در وسط کار گرفتار غرور و عُجب و خودخواهى مى‏شویم و یا…